هفته سی و هفتم

چندروزی هست که هفته سی و هفتم من و پسرک شروع شده

بی شک این روزها و این هفته، با روزهای پیش از آن خیلی تفاوت دارد

پسرک بزرگ شده و از این جای تنگ و تاریک خسته شده

گاهی حرکت هایش اعتراضی ست و خب حق هم دارد ولی باید تحمل کند

کم کم ساک بیمارستانی ش بسته شده و کنار اتاق دارد خودی نشان می دهد

گاهی به درون ساک سرک میکشم تا مطمئن باشم وسایل مورد نیازش مرتب داخل آن قرار گرفته و چیزی را از قلم نینداخته ام

بودن این ساک بیمارستان یک جورهایی به من استرس وارد میکند و خب البته نبودن ساک هم یک استرس دیگر

این هفته های پایانی هم برای خودش عالمی دارد

پ.ن: میدانم که دلم برای این روزهای بارداری حسابی تنگ خواهد شد...

پ.ن: این حرکت های معنادار که از عمق وجودم سرچشمه گرفته و پیام حیات دارد، شیرین ترین اتفاقات بارداری بود و هست...

خدایا شکرت

فاطرنوشت...