نوشتن یا ننوشتن؟ مساله این است!

به این نتیجه رسیده ام که هرروزی که میگذرد چیزی که در من رشد میکند و قد میکشد

علاقه به نوشتن است

نوشتن تنها راهی است که مغزم را سبک می کند

این واژه ها و این حرف های سرشار در سرم را آرام می نشاند روی صفحه سپید ادیتور

و من هم انگار که کمی ساکن می شوم... سکونی که آرامشی هرچند کوتاه و موقت در خود دارد!

دلم برای همین چندسال پیش تنگ شده

همین بهمن سال 92 که آخرین پست های هدفمند صفحه ی پلاسم را نوشتم

دلم برای همه دورهمی های آن روزها تنگ شده!

برای آدم هایی که می شناختم و بیشتر می دیدم شان

برای آدم هایی که حتی اذیت کردن شان هم برایم شیرین بود!

از مچ گیری های ریز و درشتی که از هم داشتیم

دغدغه هایم به آدم های آرمانی شبیه تر بود... امروز دغدغه هایم خیلی واقعی و عینی شده اند

پ.ن: نمونه اش همین دغدغه حدس زدن سایز پوشک علی

ولی بصورت کلی آدم با هر سنخ آدمی که سرو کار داشته باشد، دغدغه هایش هم شبیه همان ها می شود

شبکه های اجتماعی حداقل فرصتی فراهم میکند تا با وجود فاصله ها آدم های آرمانی و دوست داشتنی مان را میان عکس ها و نوشته های شان دنبال کنیم و مدام به خودمان تلنگر بزنیم

پ.ن: بعد از تمام شدن چالش، دلیلی برای نوشتن نداشتم و در عین حال دلیلی هم برای ننوشتن نداشتم

آدم های معتاد به نوشتن را فقط نوشتن است که آرام میکند

فاطرنوشت...